25-11-14

Je zei lach

je zei lach
en uit de echo van een stem
galmde de schaterlach van een meisje
ze danste op een regenboog van zuivere tonen
gleed naar beneden in een bundel licht
bijeen gesprokkeld in het zinnebeeld van haar droom
 
            © Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook |

23-11-14

Je zei

je zei zee
en ik korrelde voor jou wat zand
in de branding van ons gedicht
alleen jij en ik
en het gemijmer van de dichter
op een boogscheut van december
het was niet koud
en een meeuw strooide 
wat lente zinnen op het strand
 
         © Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (30) |  Facebook |

21-11-14

Als je

als je vannacht droomt
maak dan wat plaats voor mij
ik nestel me in dat
wat jij alleen kunt zien
verwarm je droom
met stille vonken
die knetteren
op het ritme van je goed gevoel
en als je dan wakker wordt
fluister ik voor jou een goede morgen
of je goed geslapen hebt
vraag ik met een guitige lach
en in je ogen fonkelt
een flard van hoe het was
 
          ©  Merel

06:03 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (26) |  Facebook |

19-11-14

Ze houdt niet

ze houdt niet van grijze wolken
die somber geen kleur bekennen
in de herfstdagen van november
staat voor haar kast van vrolijke tinten
kiest voor een rokje dat blozend fluistert
komaan ik ga er voor
ik laat de dagen blozen
met appelrode wangen
die vrolijk heldere tinten kleuren
en de weemoed in de ogen kijken 
verbrijzelen met een lach
die als een regenboog schittert
doorheen het grauwe van de dageraad
 
              ©  Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (35) |  Facebook |

17-11-14

Hoe je

hoe je naar me kijkt
hoe mijn blik je verwarmt
hoe we fluisterlief
de nacht beminnen
onder het dekentje
van de bloemlezing
van onze liefde
 
      © Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (32) |  Facebook |

15-11-14

Zal ik

zal ik wat zoenen voor je dichten
als rollen bollen over je lippen
zinnen strelend spinnen
op de regenboog van ik zie je graag
 
           ©  Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (26) |  Facebook |

13-11-14

Met een stil gebaar

Voor mijn vader
 
met een stil gebaar
staan witte jassen je weer op te wachten
het kan je niet echt raken zeg je
toch ben je niet echt moe gestreden
en weet ik
dat het binnen in bij jou een beetje knaagt
 
het zal even duren maar het komt wel goed 
zingt een merel met zachte tonen 
en in de tuin van je herfstdagen 
wil ze hartverwarmend
haar mooiste klanken aan je geven
 
             ©  Merel

06:02 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (30) |  Facebook |

11-11-14

Hoe boeiend

hoe boeiend woorden kunnen zijn 
als ze verbroederen met kunst 
hoe hartverwarmend het schouderklopje
van zij die kwamen
 
 
het nooit vergeten wikkelt zich
in de ziel van het weekend 
nu zelfs kinderen in de tuin van klaproos dichten
de wonden van oorlog ontrafelen 
 
           © Merel

 

 

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook |

09-11-14

Bij het veld

Omdat Lies vroeg naar de woordjes die ik vrijdagavond tijdens de tentoonstelling voorlas

 

bij het veld van witte graven
treuren regendruppels hun verdriet
ze huilen weemoedige buien
voor hen die in de loopgraven beefden
en stierven ver weg van hun geliefden
 
in mijn voelen zie ik hen afscheid nemen
proef ik bittere tranen van zij die achterblijven
zwachtels kunnen de angst niet deppen
zelfs in hun slaap bonken schoten in hun hoofd
het gifgas dat als een onzichtbare moordenaar
de loopgraven binnensluipt laat reutels naar adem happen
 
de rivier met bloed doordrenkt
kijkt verbijsterd om zich heen
en een treurwilg van niet begrijpen
zoekt wanhopig naar het spoor van vrede
 
         ©  Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook |

07-11-14

Vanavond

vanavond bewegen woorden
op de lippen van schrijvers
als warme klanken die zinnen weven
ze verbroederen met kunstenaars 
in de kapel van de oudste stad
 
zandzakjes wijzen je de weg
over het bruggetje door dat ene poortje
ach ja je vindt het wel
 
zij die beelden en verzen kneden
kruimelen voor jou een welkom
willen je verwennen op deze avond
waar kunst 14-18 herdenkt
 
           ©  Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (30) |  Facebook |

05-11-14

Hoe ik

hoe ik steeds maar weer woordjes kneed
vraag je met stille stem
en in gedachten
pluk ik fluisterzinnen
die aan je lippen hangen
ik wikkel ze in een zucht
van stil verlangen
laat ze groeien
aan de takken van mijn muze boom
morgen zie ik wel wat ik er mee  doe
 
          ©  Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (30) |  Facebook |

03-11-14

Ik ben

ik ben niet echt dood
zolang jij er bent
weet ik dat je aan me denkt
en in je herinnering
leef ik verder
als balanceren op een koord
ver weg en toch dicht bij
 
         ©  Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (37) |  Facebook |

01-11-14

Hoe verwarm je

hoe verwarm je het missen
op deze eerste novemberdag
als je nu eens linten van waar ben je nu
kon weven tot op dat ene plekje je weet niet waar
of een touwladder van gevoelens knopen
en hoopvol klimmen voorbij het wolkendeken
of misschien kom je wel een bootsman tegen
neemt hij je voor heel even mee naar daar

ook al is het een warme herfstdag
je huivert stille woorden die het ook niet weten
tot je bijna struikelt
en een glimlach vol verlangen naar je kijkt
je raapt haar op
en in de vonken van haar ogen pluk je herinneringen
die als een tedere sjaal je gemoedsrust strelen 

            ©  Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (30) |  Facebook |

30-10-14

In de stilte

in de stilte van de vroege ochtend
spinnen de laatste oktoberdagen
hun allermooiste kleed
voor de kleerkast  van verlangen
kiezen ze verrukkelijke warme tinten 
het grauwe van de herfst mag nog even wachten
vandaag kleuren ze het liefst helder blauw
 
             © Merel

08:20 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (27) |  Facebook |

28-10-14

Ze kleurt

ze kleurt herfst met zomertinten
die als lichtparels het bos verwarmen
haar voetstap ritselt mooie dromen
die het bladgoud bekoren
op het bankje van de muze
verleidt een winddicht haar zinnen
en in het groen hart van het mos
knuffelen de laatste oktober dagen haar gemoed
 
                ©  Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (29) |  Facebook |

26-10-14

Ze slentert

ze slentert dromend door het bos
waar de muze op haar wacht

de laatste letters aan de takken
kijken hoopvol naar de dichter
nog even schommelen ze in haar buikgevoel
straks kneedt ze woordjes
die verstrengelen met haar dichterlijke zinnen 

             ©  Merel

 

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook |

24-10-14

Heel stilletjes

heel stilletjes
verwarm ik voor jou het ontwaken 
je mag nog even slapen
straks zoen ik je wel wakker 
met het spinsel 
van het pas gesponnen licht 
de geur van de vroege ochtend
wikkel ik in de glimlach
van een goede morgen  
en als je dan je ogen opent
neem ik je in mijn armen 
en luister je vertederend 
naar het geklots van mijn liefdesstroom 
dat als golf van verlangen 
aanspoelt aan de oever je nieuwe dag
 
               ©  Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (28) |  Facebook |

22-10-14

Ze vraagt zich af

ze vraagt zich af 
of bladeren 
soms ook naar boven dansen
 
de geur van herfst verstuiven 
in hun witte wolken watten huisjes 
of nerven weemoed krassen  
voor hen die niet meer zijn 
 
           ©   Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (35) |  Facebook |

20-10-14

Een zondag

een herfst zomer zondag 
jij en ik op het paadje van de stilte 
rondom ons water 
en in de weerspiegeling
de glimlach van hemelsblauwe slierten 
 
een hand in hand gefluister
om de stilte niet te storen 
en in woorden niet gezegd 
zweven vonken van gelukkig zijn 
 
            ©  Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (33) |  Facebook |

18-10-14

Ik schrijf

ik schrijf tederheid 
in de uitstraling van je zijn 
laat het golven in de golf die we golven 
als een streling van ik zie je graag 
 
           ©  Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (23) |  Facebook |

16-10-14

herfstsprookje

zal ik een herfstsprookje voor je schrijven
gekneed met beelden uit je beeldenboek
kom we mijmeren ons knusjes in het grote bos
kijk zie je hoe dat ene elfje danst 
met de kabouter met zijn rode muts
straks maakt ze haar bedje klaar
zoekt ze de mooiste bladeren uit
gisteren wapperden ze nog aan de takken
nu verwarmen ze haar in de koude nacht
van de boomschors plukt ze wat mos
ze schudt het als een hoofdkussen op
nu nog wachten op de maan
die lieve woordjes voor haar fluistert 
en samen met de sterren
in de donkere nacht dicht bij haar blijft
 
             ©  Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (23) |  Facebook |

14-10-14

Er kraakt herfst

er kraakt herfst in mijn voetstap
en in mijn verwondering blijf ik staan
met mijn blik dichtbij dat ene blad
 
het lukte niet meer weet ze me te vertellen
ik dacht me nog vast te grijpen aan de tak
maar de wind was sterker dan ik het verwacht
ik dwarrelde langzaam naar omlaag
 
dat zweven als een licht gewicht zo mooi kan zijn
vallen helemaal geen pijn doet
neen dat had ik niet verwacht
nu lig ik hier te dromen tussen andere bladeren
en kijk ik kleur nog steeds warme tinten 
 
ik luister nog even naar het geritsel van haar verhaal
zwaai een misschien tot ziens
en dicht een horizon in oktober zinnen
 
             ©  Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (32) |  Facebook |

12-10-14

Ik wil

ik wil een huiddicht voor je schrijven
eentje uit de bundel van al die jaren van ons samenzijn
met tedere letters die onze zinnen verwarmen
 
               ©   Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (29) |  Facebook |

10-10-14

Als de avond

als de avond je zinnestreelt
zal ik fluister lieve tonen
voor je spelen
op onze harp van stil geluk
 
we wentelen ons
in draadjes van verbondenheid
spinnen het ritme van ons samenzijn
in de golfslag van het leven dat jij en ik omarmen
 
           © Merel

 

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (29) |  Facebook |

08-10-14

Dat ene blad

ze wil warme kleuren blozen
pronken aan de tak van haar levensboom
uitbundig wuiven naar een vroege wandelaar
 
ze is nog lang niet moe
houdt niet  van dwarrelen in de wind
en vallen op de harde werkelijkheid
 
           ©  Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (30) |  Facebook |

06-10-14

fluisterwoordjes

wat fluisterwoordjes delen
samen zinnen omarmen
die wij alleen aanvoelen
en als we al eens verdwalen
dansen we met het weten
dat we samen sterk zijn
en vertrouwen in elkaar
 
       ©  Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (27) |  Facebook |

04-10-14

Hoe

Vrijdag werd onze jongste 26 .... deze woordjes schreef ik enkele jaren geleden
 
hoe mijn hand zacht  strelend
mijn buik vertederend aanraakte
er nog geen welving was
ik toch met zekerheid wist
dat er leven in me groeide
 
hoe het moederlijke me verwarmde
ik mijmerend verlangde
uitkeek naar de dag
dat het kleine wonder
luidkeels van zich liet horen
 
hoe mijn blik zijn eerste trekken zag
ik liefkozend zijn lichaam verkende
mijn armen als een veilig onderkomen
zorgden voor geborgenheid
nu hij niet meer in mijn lichaam woonde
 
het lijkt alsof het pas gisteren was
 
            © Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (29) |  Facebook |

02-10-14

Met kleine beetjes

met kleine beetjes laat ik je los
ik blijf niet altijd naast je lopen
maar ik kneed wel een dichtbij plekje
met de geur van ik ben er voor jou

en zo nu en dan
als de storm in je hoofd huilt
of je struikelt over een dwarsligger
wieg ik je in mijn huisje van geborgen zijn

          © Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (27) |  Facebook |

30-09-14

Nog even

nog even kijkt hij naar het jongetje
draait zich dan om
en stapt uit het sprookjesboek
dat laatste blad kleurt veel te helder
zo pijnlijk voor zijn doffe kijkers
 
hij is het kind dat in de lente van zijn dagen
plots de herfst in zijn ogen tegenkomt
gelukkig weet hij uit het diepe dal te klauteren
vindt zijn weg wel tussen doornen die soms pijnlijk steken
en als zijn moeder het al eens moeilijk heeft
kneedt ze woorden tot een bron van sterke zinnen
ze blijft rotsvast geloven in haar zoon
en schrijft met een warme gloed hoe dapper hij wel is
 
                        © Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (31) |  Facebook |

28-09-14

Er was eens

wat als ik er was eens schreef
de mooiste horizon voor jou liet groeien
tussen de letters van een sprookjesboek
het wazige verstrengelde met het hemelsblauwe
en uit een mist van nevelvlagen
kwam een jongetje je tegemoet
met in zijn handen de helderste kijkers
hij fluisterde hoe jij ze ooit was kwijt gespeeld
en nu gevonden had
tussen de hoopvolle sprieten van een nieuwe dag
hij wuifde naar je toverfee
en jij zo ongeduldig als je was
huppelde uitgelaten naar het laatste blad
en ja daar stond het zwart op wit
 
            ©  Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (24) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende