Ogen in de schaduw

het wordt een beetje winter glunder ik
ook jij kijkt er naar uit

hoe ijskoud zich verwarmt
in de weerspiegeling van de vijver

hoe in de krassen van bevroren zijn
lavendel zinnen de geur van herinnering bij je brengen

hoe het mijmerend een januari dag kleurt
als fonkel lichtjes in een winterdicht

               © Merel

ook al ruik je niet meer naar het ziekenhuis
's nachts woel je nog steeds in mijn gedachten
op de schommel van vertakkingen
botsen witte jassen in mijn hoofd

ze kunnen veel hoor ik je denken
maar je niet weet wat ik weet bonkt het diep in mij

's morgens fluistert een glimlach
kom aan ik verwarm je lippen
ik zie weer het mooie in het lucht
schrijf er was iets 
droom onder mijn mijmerboom
zelfs pretlichtjes dansen in mijn ogen

en toch
het knispert in mijn dageraad 
mijn middagzon kleurt sombere tinten
er is het gehuiver van het avondlicht
schaduwvlekken zaaien vraagtekens op de maan

mijn broer
wat nu gedaan

          ©  Merel

er was iets met de lucht
alsof ze glanzend in de betovering van haar zijn
verloren sporen weer begeesterde

een dauwdruppel pas geboren
parelde een kristal glimlach
een lichtspoor in het ontwaken van het gras

             ©  Merel

vandaag 23 januari zou mijn moeder jarig zijn

een maandag niet zo maar doodgewoon
meer nog als andere dagen
wil ik vandaag heel even met je praten

je kleinzonen je zou ze moeten zien
stilaan vinden ook zij hun weg
onze oudste heeft zelfs zijn grenzen verlegd

er is iets dat ik je wil zeggen
ik weet het wel je waakt nog steeds over ons
mijn broer
zou je het van daar aan de overkant ook weten
hoe witte jassen in hem sneden
hij vandaag naar huis mag gaan
de kwade beestjes in zijn hoofd ze zijn nog niet genezen
maar met alles wat ze kunnen blijven we erin geloven

vandaag zou ik zo graag
dat kruisje voor het slapengaan nog even voelen
voor mij maar heel in het bijzonder voor mijn broer
waar nu je thuis ook is
ik voel hoe je het vanavond aan ons zal geven

                  ©  Merel

een vrijdag in de zetel
naast het voelen van een donderdag

ik kuier langsheen het geblader
ontroerend mooi
dat wat ik gisteren . . .
neen dat vertel ik je niet

soms droom ik even weg
voel warmte in me stromen
mijmer dichtzinnen
bij dat wat . . .
ook dat vertel ik je niet

dat ik me veilig en geborgen weet
ik zie hoe het je raakt
diep van binnen in mijn ziel
parelt schoonheid een traan

       © Merel

het  voelt alsof ik even wankel
op een koord van en wat nu

toch is er een draad
warmhartig
die me in zijn armen wiegt

zachtaardig
de dag van morgen
in mijn schootgemijmer spint 

          ©  Merel

er is iets met je stem
alles klinkt zo monotoon
alsof het woordvuur dat in je brandde is uitgedoofd

komt het door de messen vraag ik me af
zijn ze uitgegleden
hebben ze je gevoelswereld aangeraakt

er is iets met je stem
ik hoop dat ik me vergis
ze is niet meer de jouwe

         © Merel

in maanblik verschrompelen de rimpels van gisteren
de krater lijkt ineens wat minder diep
een zwachtel om zijn hoofd dicht de wonde

het lijkt alsof bang zijn even achter de horizon verdwijnt
een zachte gloed streelt de glimlach van morgen
toekomst borrelt hoopvol in een vergezicht

            ©  Merel

of ik een vlammetje mag zijn
een vlammetje voor je hoofd
dat licht gevend naast je waakt

een vlammetje dat zegt
het komt wel goed
nu messen in je snijden
heel voorzichtig
woeker haarden uit je halen

of ik een vlammetje mag zijn
dat sterkte fonkelt in deze bange uren

           ©  Merel

hoe vrolijk zijn naast je wandelt
ik zie het zitten zijn glimlach spreidt
bang zijn uit het venster springt

als jij dat kan
mag ik mezelf toch niet verliezen

           ©  Merel

gisteren zat je naast me in de auto
ik bracht je naar daar
waar witte lakens op je wachten

je klinkt hoopvol
weet zelfs grapjes voor me te versieren
het bonkend niet weten diep in mij
probeer ik even naast me neer te leggen

ik wikkel je lach in een goed gevoel
koester me in  jij die er in gelooft

nog even dan snijden messen in je hoofd
lepelen witte jassen in je brein

ik wil niet denken aan wat zou kunnen
maar ik denk en denk
probeer verwarde knopen los te knopen

ik denk en denk
het doet zo'n pijn

           ©  Merel

woorden zo gespannen in de zetel
een heen en weer geschuif

broer zoekt naar die ene zin
om dat wat wringend een plaats zoekt in zijn hoofd
heel voorzichtig met tedere pasjes aan vader uit te leggen

hij kijkt naar zus doe ik het goed
ze knikt bemoedigend een ja
de krop in haar keel dat ziet hij niet

         ©   Merel

een zucht ontsnapt uit een donderdag
was ik maar doodgewoon
zo alledaags

ik wil de ochtend rekken
de namiddag maakt me bang

buiten raast een storm
met volle kracht woekert hij in je hoofd

nog even broer
de muren komen reeds wat dichterbij
dan zitten woorden heel voorzichtig in de zetel
ze schuifelen weten niet goed hoe
kunnen echt niet langer wachten
vertellen dat ene nooit verwacht

               ©  Merel

ik wou dat ik het deurtje vond om je hoofd te openen
ik zou het kwade wegjagen
het woekeren de grond in trappen
morsdood verbrijzelen

tegen witte jassen zeggen
je hoeft niet meer langs te komen
ik heb alles netjes opgeruimd

ik zou zo graag
maar broer ik weet niet hoe het moet

        © Merel

de geur van even was je thuis hangt nog in je kamer
wat frisse lucht struikelt over ik laat je nog niet binnen
een vergeten trui verwarmt een stille traan
in je bed doezelt het was zo mooi
je hoofdkussen heeft het koud maar gunt het jou

               © Merel

er is iets
in het horen van het kraken van de dag
ze loopt een beetje wankel 
schudt de laatste uren uit haar lijf

ze draagt een geur van weemoed in zich
afgevallen bladeren raken haar gemoed
tussen de nerven ziet ze die ene vrouw

soms wist ze het niet zo goed
twijfelde ze al eens aan zichzelf
liet ze niet te veel steken vallen
raapte ze alles zorgvuldig op
was ze er steeds als het nodig was

ze voelt hoe harde lagen
stilaan zachter worden
hoe ze zich verwarmen aan het nooit verwacht
weke delen hand in hand samen verder wandelen

nog even
dan sterft iets een heel klein beetje
komt nooit meer terug

vol verlangen kijkt ze uit
naar dat wat komt
mocht ze al eens vallen
dat weet ze hoe iets haar zal beschermen
want daar in de verte
kijkt ons lichtje reikhalzend naar haar uit

             © Merel

wil je weten hoe het was
voetstappen lopen je tegemoet
uit mijn jaszak springt een dichtbij gezicht
dat glunderend naar je kijkt

hoe een lint van gevlochten sterren
fonkelend de weg wees
zodat ik niet zou verdwalen

toen het donker plots heel donker werd
kwam een toverlichtje naast me wandelen
hij beschermde me als nooit voorheen
zodat ik zeker niet zou vallen

niet bang zijn klonk zijn stil gefluister
leg je hand maar in de mijne
nog even dan wordt het paadje echt heel smal
dan mag je veilig zweven in mijn armen

                © Merel

het meisje raapt een parel op
luistert naar de kern van het verhaal
dat wat binnenin beweegt
hoe ooit ...

ze zoekt dat ene jongetje
in de weerspiegeling van het stergezicht

waarom heeft ze geen sterke vleugels
dan kan ze veilig vliegen
ravotten in de speeltuin van haar kindertijd
dan is ze niet bang
zoekt ze geen schuilplekje in het tuinpad van vergeten

ooit fluistert het lichtkind
ooit stap je uit je niet meer kunnen
dan plukt het jongetje de bloesems die aan je zinnen hangen
je ruikt de geur van tederheid
hij laat je proeven van de beeldspraak van zijn ziel
ooit fluistert het lichtkind ooit zal het gebeuren

             © Merel

vertel het nog eens fluistert het kind
oogjes glinsteren een verwachtingsvolle blik
uitkijken naar iets hartverwarmend
gewikkeld in wat zachte lagen
tedere bloesems die dansen op de aarde

vertel het nog eens fluistert het kind
hoe ooit heel lang geleden in een arme stal
de stilte van het pas geboren zijn
nog steeds een levenslucht zo heel bijzonder
voor ons ademt in het verder gaan

kijk zeg ik en ik wijs naar het stergezicht
hoe ze lichtgevend voor ons schijnt
min minnend  harde lagen aanraakt
zodat ze zachtaardig weer ontwaken
verkleumde blikken verwarmt
met een ik geloof in jou

hoor je in haar gefluister
het verhaal van het verbonden zijn
hoe de kristalglans van het lichtkind schittert
als parels die ons beschermen in het niet verdwalen

             ©  Merel

hoe kan het zomeren op een vrijdag in december
lees ik in verbaasde blikken rondom mij

ik versier mijn takgemijmer
met wat moeder bloesems
zo vol van liefde
verwarmd in mijn schoot

morgen komt hij voor heel even thuis

           ©  Merel

nu regenvlagen winteren
in een kletsnatte decemberdag

rijpt een woord
ooit gekweekt in de schaduw van de kamer

ze wacht nog even
morgen misschien

glinstert hoop
in de vlechten van een meisje

               © Merel

het leek zo mooi
ik zag zelfs nog een glimp van de maan

tot plots daar dicht bij jou
een van je liefdes twijgjes
woelde in het daglicht van wat woorden

er kraakte iets
het regende in een sterke tak
hij boog voorover
ik trachtte hem op te vangen
maar struikelde over mijn gebroken vleugels

tot de zin van verdergaan me opraapte
een beschermengel in de kruin van de boom
een nachtlichtje liet branden
en fluisterde ik waak wel over jou

             ©  Merel

dat jij de krassen in mijn ziel ontrafelt
in mijn gebroken spiegel leest
heel zachtjes naast me kuiert
de geur van vroeger begrijpt
mijn schaduwzijde ook bemint

dat het je raakt
dat je het met moeite naast je neer kan leggen
ik wil niet dat het bij je blijft

vanavond neem ik je mee naar buiten
wandelen we doorheen het oog van de storm
laten we los alles wat zo knelt
je hand mag in de mijne schuilen
en ik
ik leg mijn hoofd wel op je schouder

           © Merel

dat ene bankje verscholen in het groen
een briesje dat gemoedelijk naast je zit
in al haar eenvoud naar je voelen luistert

er is het magisch lichtinval dat je omarmt
de stilte die gemoedsrust wiegt
in dat wat woelde in het kluwen van je nacht

daar aan het wegje naast de beek
aan de onderkant van de heuvel waar het bankje staat
daar mocht ik je muze zijn

                  ©  Merel

in de verstuiving van de stilte
voorbij het geritsel van je ik
volgen we het spoor van kristalwoorden

ze begeesteren de glimlach van het zijn
geweven in het transparante van onze zinnen

             © Merel

er beweegt iets
in de windkracht van de nacht
het weten dat een vrijdagochtend
vol verwachting op haar wacht

er is iets
in de golfslag van het ontwaken
een melodie heel teder
je speelt lente op de schommel van het geluk

             © Merel

doe jij het licht uit

ik kijk wel in je ogen
hoe een vuurgloed danst
als knetterende vonken
die me verwarmen

            © Merel

vanavond bij het slapengaan
neem ik je zorgen in mijn armen
ik wieg ze in de stilte van de nacht
geef ze een schouderklopje
fluister heel stilletjes
een ik ben heel dicht bij jou

je moet niet bang zijn
alles komt wel goed
zelfs in donkere december nachten
verwarmen de vleugels van een witte vlinder
hoopgevend een nieuwe dag

            © Merel

het wordt laat zei ik
wikkelde een goedenacht
in wat warme woordjes
speciaal voor jou gedicht

een dekentje stond je op te wachten
geurend naar wat zinnen
mijmerend in het licht van een vergezicht

je lachte warme blikken
nu stap ik in een droom fluisterde je
morgen zal ik het je vertellen

        © Merel

ze ontwaakt met een glimlach
koestert het mooie
van geschreven woorden
gelezen bij deze nacht is anders

het raakt haar als nooit voorheen
verwarmt het ik mis je nog steeds
het voelen dat anderen naast haar wandelen

ze wil zinnen dichten
mijmert een hartverwarmend iets
kan niet verwoorden wat ze zeggen wil
en schrijft alleen een dank je wel

            © Merel