01-02-15

Hoofd op dool

Indrukken die een vrouwtje op de afdeling van mijn vader heeft achtergelaten bij mij ...
 
er is een hoofd op de dool
ze kronkelt verwarde zinnen
tussen de bochten van heden en verleden
 
ik had het eerst niet door
kwam haar al eens tegen
in de gang van veilig en geborgen
ik wikkelde een hoe gaat het
van mij naar haar
kreeg een lieve lach en wat woorden terug
 
tot ze me gisteren plots zei 
hoe ze geen antwoord kreeg 
steeds opnieuw weer belde naar haar moeder
ze wilde zo graag dat ze haar kwam halen
maar hoe ze het ook probeerde 
er werd niet opgenomen 

 

wat nu gegaan
vroeg ze me met schokkende schouders
probeer het later nog maar eens antwoordde ik
dan zal ze vast en zeker het telefoontje horen
 
er is een hoofd op de dool
en op de schommel van haar niet meer weten
probeer ik met haar mee te praten
 
               ©  Merel

06:00 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (36) |  Facebook |

Commentaren

Goede morgen Merel. Ja zo heb ik mijn tante ook zien verworden tot een angstig kind, dat de weg kwijt is. Meepraten geeft ze in ieder geval even rust, al is het zo weer vergeten. Daar op die gesloten afdeling waren er veel van die mensen, opgesloten voor hun eigen bestwil, maar ik denk dat niemand zo wil eindigen, voor mij is dementeren een schrikbeeld , ik zou liever sterven dan zo door te moeten gaan.

Gepost door: Haba | 01-02-15

Reageren op dit commentaar

Het best wel moeilijk om te praten.
Maar praten helpt meestal wel.
Dan heb je ook rust.
Ik vind het erg Merel.

Gepost door: Ferry & Jacqueline | 01-02-15

Reageren op dit commentaar

Wat heb jij dit in een schitterend gedicht weten te verwoorden! Zelf heb ik daar enige ervaring mee door mijn schoonouders dus ik weet hoe het voelt...

Gepost door: gerdaYD | 01-02-15

Reageren op dit commentaar

Het is af en toe moeilijk om de verwarde hersenen te ontsluiten en te begrijpen wat erachter zit. b.t.w. Robijn is 40 jaar huwelijk...

Gepost door: Sjoerd | 01-02-15

Reageren op dit commentaar

mooi geschreven
en ja het beste is in haar verhaal mee te gaan denk ik

Gepost door: fotorantje | 01-02-15

Reageren op dit commentaar

Toeval bestaat niet... bijzonder hoe dingen samenvallen in een week; mooi en herkenbaar Merel.

Gepost door: Helena | 01-02-15

Reageren op dit commentaar

Het is wat hè. Ik heb met dementerende gewerkt als vervangende dienst.. Heel wat gezien, en heel wat gehoord..

Gepost door: John | 01-02-15

Reageren op dit commentaar

Knap hoe jij harde dingen zachtjes en inspirerend naar ons toeschuift.

Gepost door: Gidsjoris | 01-02-15

Reageren op dit commentaar

Zo herkenbaar

liefs, Ria

Gepost door: Ria | 01-02-15

Reageren op dit commentaar

Wie inziet dat hij zijn tevredenheid
aan de tevredenheid te danken heeft,
zal zich nimmer anders tevreden laten stellen.

Even je gezellig blogje komen opzoeken,want ik vind het fijn hier te vertoeven.
Een prettige en gezellige zondag,maak er het beste van,
en geniet bij alles wat je doet.
met lieve groetjes van dolfijntje

Gepost door: dolfijntje | 01-02-15

Reageren op dit commentaar

Wie weet waar onze geest ons straks zal meenemen. Hoop dat het me lukt om lang helder te blijven want het moet heel moeilijk zijn als je verstrikt raakt in je verleden.

Gepost door: Mieke | 01-02-15

Reageren op dit commentaar

ook voor mij herkenbaar Merel..

gelukkig zijn ze er zelf niet vaak van bewust...

Gepost door: willy | 01-02-15

Reageren op dit commentaar

gelukkig had ze iemand die naar haar luisterde....

Gepost door: ZON-nebloem | 01-02-15

Reageren op dit commentaar

Merel wat een weemoedig gedicht maar toch ook weer hoopgevend.

Gepost door: Han | 01-02-15

Reageren op dit commentaar

Meegaan in het verhaal is de enige mogelijkheid, denk ik, Merel...
't Is wel erg...
Zo herkenbaar...
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 01-02-15

Reageren op dit commentaar

Treurig als je zo graag je moeder wilt bereiken en het lukt je maar niet. En het doet haar zo'n verdriet... Het is fijn dat je naar haar geluisterd hebt. Aandacht geven is een vorm van liefde.
Mensen die dementeren hebben niet alleen zorg nodig maar ook zorgzaamheid.
Liefs Kakel

Gepost door: Mirjam Kakelbont | 01-02-15

Reageren op dit commentaar

Aangrijpend en triestig!

Gepost door: Wim | 02-02-15

Reageren op dit commentaar

Ja, zo kan het gaan, fijn dat jij er was om te luisteren.
Goede start van de nieuwe week meis...!

Gepost door: Marjolijn | 02-02-15

Reageren op dit commentaar

zal vaak zo zijn in zo'n plek, denk ik.
Ocharme dat hoofdje.

Gepost door: pieterbie | 02-02-15

Reageren op dit commentaar

Goede morgen Merel, een fijne nieuwe week toegewenst.

Gepost door: Haba | 02-02-15

Reageren op dit commentaar

Wat een mooi mens ben je toch. Je hebt haar een paar woorden gegeven, het zal haar vast goed doen. Ontzettend lief, dat je even hebt geluisterd. Mooi verwoord hier.

Gepost door: alexandra | 02-02-15

Reageren op dit commentaar

Je hebt dit mooi verwoord.
Kom even kijken, via de blog van Neussie.
Hoop dat je een fijn weekend had.
Groetjes.
Tot later.

Gepost door: Garfjeuh | 02-02-15

Reageren op dit commentaar

Hoe mooi jij de dementie verwoordt, om stil van te worden.

Gepost door: emily | 02-02-15

Reageren op dit commentaar

Herkenbaar is het, ja... Zucht, die verwarring waar we zelf ook wel bang voor zijn.. en je voelt haast de machteloosheid die je dan voelt. Nu dan naar die mevrouw toe...
Mooi verdicht Merel!

Dankjewel voor je woorden bij mij! Ja ik vind het geweldig en kan het nog moeilijk geloven hoe iemand je leven zo kan veranderen. Maar het is mooi, en dat mag ze weten.

Een goede week en hartelijk maandag :)

Gepost door: Clemens | 02-02-15

Reageren op dit commentaar

Ze zijn thuis, maar voelen zich niet thuis en willen naar thuis, maar ze zijn al thuis.

Gepost door: A van de Aa | 02-02-15

Reageren op dit commentaar

triest merel.je hebt het goed gedaan
om met haar verhaal in mee tegaan.

Gepost door: Christiene | 02-02-15

Reageren op dit commentaar

Ben hier heel lang weggeweest zoals overal , maar ben terug ! veel gelezen en respect hier !

Gepost door: luc | 02-02-15

Reageren op dit commentaar

Ben hier heel lang weggeweest zoals overal , maar ben terug ! veel gelezen en respect hier !

Gepost door: luc | 02-02-15

Reageren op dit commentaar

Ach wat sneu Merel.
Mooi en liefdevol verwoord in dit mooi aangrijpend gedicht .
Lieve Gr.

Gepost door: Aly | 02-02-15

Reageren op dit commentaar

We zijn maar broze mensen.
Als je hoofd op hol gaat raken en je merkt het nog is het erg.
Later is het voor je geliefde en verdrietige ervaring. Hans

Gepost door: Hans | 02-02-15

Reageren op dit commentaar

Het doet pijn als een hoofd op den dool is. Het ergste is dat het dolen alsmaar groter en dieper gaat en dat het niet te stoppen is. Op haar sterfbed zei mijn moeder nog zachtjes' wat ben ik blij dat ik helder van geest ben gebleven" . Dat heeft me toen erg geraakt want in die tijd sprak men nog niet veel over dementie. Mijn moeder was gelukkig dat ze met haar volle verstand de wereld zou verlaten...

Gepost door: magda | 02-02-15

Reageren op dit commentaar

Dementie is een verschrikkelijke ziekte, die hard op weg is volksziekte nummer 1 te worden, met de vergrijzing die al een hele tijd aan de gang is. Ikzelf ben al jaren donateur van de Alzheimerstichting.. maar er is zóveel geld nodig alleen al voor onderzoek..!
Zo triest, dat die mensen hun laatste jaren soms in grote angst en onzekerheid moeten leven door zo'n rotziekte.
Je hebt dat weer supermooi omschreven in een geweldig gedicht.
Groetjess!

Gepost door: mizzD | 02-02-15

Reageren op dit commentaar

prachtig hoe je over dit dementerend oudje schrijft, merel!

Gepost door: curieuzeneuzemosterdpot | 03-02-15

Reageren op dit commentaar

Dat raakt Merel.

Mooi verwoord.

Gepost door: Hilly Nicolay | 04-02-15

Reageren op dit commentaar

Herinneringen, gesmolten - versmolten, tot een grote onbereikbare brij die niet meer tot de werkelijkheid behoort, waaraan niemand nog kan relateren, tot alleen nog het begrip rest dat zo iets kan gebeuren, en het onbegrip beklemt dat het zo gebeuren moet.

Gepost door: David van den Berg | 19-02-15

Reageren op dit commentaar

Herinneringen, gesmolten - versmolten, tot een grote onbereikbare brij die niet meer tot de werkelijkheid behoort, waaraan niemand nog kan relateren, tot alleen nog het begrip rest dat zo iets kan gebeuren, en het onbegrip beklemt dat het zo gebeuren moet.

Gepost door: David van den Berg | 19-02-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.