21-09-15

Beetje bij beetje

Omdat het vandaag wereld dementie dag is en ik onlangs het boek 'Ik mis mezelf' las over een jonge vrouw van 50 met dementie

 

beetje bij beetje laat je steekjes vallen
je probeert ze weg te blazen
als pluisjes in de wind
die even moe zijn
en straks hun weg weer vinden
tot je er niet meer aan kunt ontsnappen
je verdwaalt in je dagelijkse onderweg
en struikelt over je niet meer weten
beetje bij beetje mis je jezelf
je brein verschrompelt angstaanjagend
en zwarte vlekken verkleuren je herinnering
 
             © Merel

06:03 Gepost door Merel | Permalink | Commentaren (26) |  Facebook |

Commentaren

Mooi verwoord; ervaar het helaas wekelijks bij mijn vriendin...

Gepost door: Helena | 21-09-15

Reageren op dit commentaar

Goede morgen Merel, Alzheimer en schrikbeeld maar prima verwoordt. Bij zo'n jonge vrouw helemaal rampzalig lijkt me, al is het altijd verschrikkelijk om mee te maken, zowel voor de patiënt als voor de omgeving.

Gepost door: Haba | 21-09-15

Reageren op dit commentaar

Dit gedicht doet me persoonlijk heel veel mereltje, mijn schoonmoeder had alzheimer dus ik weet perfect wat het een mens aandoet...

Gepost door: gerdaYD | 21-09-15

Reageren op dit commentaar

50 en dementie.. heftig hoor... Je hebt het mooi op papier gezet. Ik hoop meneer Alzheimer nooit tegen te komen.

Love As always
Di Mario

Gepost door: די מריו | 21-09-15

Reageren op dit commentaar

Dit lijkt me VTRESELIJK, die periode dat je nog net voelt en weet...oh die onmacht !!
Brrrr

Gepost door: marjolein vd fotokraam | 21-09-15

Reageren op dit commentaar

hoe somber. Maar een realiteit voor heel veel mensen, vrees ik.
50, je hoort het nog van mensen die jong getroffen worden.
Ik mag er niet aan denken.

Gepost door: pieterbie | 21-09-15

Reageren op dit commentaar

Wat mooi geschreven. Echt. Dementie is vaak ook nog zo onbegrepen, maar het ergste is het als het je zelf overkomt.

Gepost door: John | 21-09-15

Reageren op dit commentaar

Momenten van niet weten
en van alles vergeten
tot ook dat weten
niet meer weten

Ik hoop dat het me bespaard blijft, met de (schoon)ouders van dichtbij mee moeten maken.

Gepost door: A van de Aa | 21-09-15

Reageren op dit commentaar

Helaas zeer herkenbaar (schoonmoeder) maar bij een jongere vrouw lijkt het me nog veel erger! Vooral de fase van het weten dat je vergeet - verschrikkelijk.

Gepost door: José | 21-09-15

Reageren op dit commentaar

een pakkende en herkenbare tekst Merel..
ik mag er niet aan denken..

Gepost door: willy | 21-09-15

Reageren op dit commentaar

Mooi omschreven hoor, er is helaas geen ontkomen aan wanneer je oud wordt.

Gepost door: Edward McDunn | 21-09-15

Reageren op dit commentaar

Ik moet er eigenlijk niet aan denken, maar af en toe betrap ik me erop dat bepaalde dingen niet meer gaan zoals dat vroeger ging. Vooral namen vergeet ik om de haverklap.

Gepost door: Sjoerd | 21-09-15

Reageren op dit commentaar

Mooi geschreven meis.
Ik hoop het nooit mee te maken.

Gepost door: Marjolijn | 21-09-15

Reageren op dit commentaar

Heel mooi gedicht over een ziekte die zo oneindig triest is voor de zieke net als voor de familie, vrienden, geliefden. Goed dat men er aandacht aan besteed.

Gepost door: Mieke | 21-09-15

Reageren op dit commentaar

zo mooi verwoord hoe deze vreselijke ziekte een mens besluipt.

Gepost door: Emily | 21-09-15

Reageren op dit commentaar

Bij ons in het dorp werd een vrouw al op haar 35-ste dement. Heel triest. Ze had twee kinderen en die liepen er behoorlijk onverzorgd bij. Op haar 40-ste is ze overleden. Onbegrijpelijk!
Jouw wijze en mooie woorden doen me aan haar denken...
Lieve groet

Gepost door: Mirjam Kakelbont | 21-09-15

Reageren op dit commentaar

Erg...
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 21-09-15

Reageren op dit commentaar

prachtig gedicht, merel, over deze gruwelijke ziekte!

Gepost door: curieuzeneuzemosterdpot | 22-09-15

Reageren op dit commentaar

Goede morgen Merel, ik wens je een fijne dinsdag toe.

Gepost door: Haba | 22-09-15

Reageren op dit commentaar

Vreselijke ziekte, maar prachtig gedicht.
Fijne week Merel.

Gepost door: Garfjeuh | 22-09-15

Reageren op dit commentaar

Heb je gedicht gedeeld....fijn dat je er de aandacht op vestigt...veel hoop voor de toekomst en toch zeker met betrekking resultaten wormenonderzoek grtjs

Gepost door: Greet(z) | 22-09-15

Reageren op dit commentaar

een vreselijke ziekte,maar een zeer mooi gedicht
hopelijk overkomt het mij niet........

Wees dankbaar voor het
leven dat je hebt.

Dolfijntje heeft de griep,daardoor waren er gisteren geen blogbezoekjes
Hopelijk nemen jullie me dat niet kwalijk.
Ik wandel door blogland
en sta stil om eens in je blogje te neuzen
en heb genoten van al dat moois hier.
Bedankt van de bezoekjes en je lieve woordjes
Een prettige en gezellige dinsdag,maak er het beste van,
en geniet bij alles wat je doet.
met lieve groetjes van dolfijntje

Gepost door: dolfijntje | 22-09-15

Reageren op dit commentaar

Heel mooi weer, wat moet het vreselijk, om te beseffen dat je het allemaal niet meer weet, en dat het steeds minder wordt.. heel mooi verwoordt!

Gepost door: Natasja | 22-09-15

Reageren op dit commentaar

Mooi beschreven. Mijn complimenten. Ik was net van plan de aangrijpende film "Still Alice" te gaan kijken, daar is dit gedicht een mooie binnenkomer bij .. Heb je die film al gezien Merel?

Gepost door: Henry | 23-09-15

Reageren op dit commentaar

Dat boek wil ik nog lezen of de film kopen ,ik heb twee andere boeken van mijn Dochter hier liggen over dementie en ik stel het lezen maar uit .Een prachtig gedicht heb je weer geschreven over iets als dementie wat zo ongrijpbaar is
Gr Elisabeth

Gepost door: Elisabeth | 23-09-15

Reageren op dit commentaar

Prachtig gedicht over een vreselijke ziekte.

Lieve groetjes, Ria

Gepost door: Ria | 24-09-15

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.